Θα πάγω σ’άλλη γη – Τέα Γιάννου / Εκδόσεις Ταυτοέκδοση

ΘΑ ΠΑΓΩ Σ’ ΑΛΛΗ ΓΗ – Τέα Γιάννου / Εκδ. Ταυτοέκδοση

Στη Σάμο και στο Κάιρο των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα ξετυλίγεται η συναρπαστική κι όμως αληθινή ιστορία της Δέσποινας. Σε μια εποχή κοινωνικών αλλαγών, εθνικών διεκδικήσεων, πολιτικών αναταραχών και πολεμικών γεγονότων, μια γυναίκα μόνη παίρνει το δρόμο της ξενιτιάς. Μια σειρά από απρόβλεπτα γεγονότα καθορίζουν την πορεία της ζωής της και όλης της οικογένειας.

Η ίδια, η Δέσποινα (γιαγιά της συγγραφέως), αφηγείται την ιστορία της. Τι την κάνει να αποφασίσει να ξενιτευτεί; Πώς επιλέγει να ξεκινήσει το ταξίδι αυτό και τι εμπόδια συναντά;

Ακολουθούν οι αφηγήσεις των τριών παιδιών της. Πώς επηρεάζονται από τις αποφάσεις της μητέρας τους; Τι αντιμετωπίζουν και αυτά μαζί της; Πώς βιώνουν τις αλλαγές στις ζωές τους;

Το βιβλίο διανθίζεται με πλούσιο φωτογραφικό υλικό της εποχής από τα οικογενειακά άλμπουμ.

Το Αντικλείδι #2 στα ράφια της βιβλιοθήκης του καφενείου!

Το Αντικλείδι #2 στα ράφια της βιβλιοθήκης του καφενείου! (διατίθεται με ελεύθερη συνεισφορά)

Το νέο μας fanzine είναι εδώ! Εμπνεόμενοι από την έννοια της ψυχογεωγραφίας, αφιερώνεται στην περιπλάνηση, το περπάτημα/βάδισμα και στην απάρνηση μας για την ταχύτα που μας αλλοτριώνει!

Νέες αφίξεις βιβλίων (Ιούλιος 2018)

Ενημέρωση για τα καινούργια βιβλία προς πώληση που κατέφτασαν στην βιβλιοθήκη του καφενείου..

ΕΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ, Ιστορία, εξέλιξη και πράξη, Τόμος Α’, Το κοινωνικό και κοινωνικό ζήτημα, Ανθολογία κειμένων (1925-1936) – Diego Abad De Santillan / Εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες

Ένας ισχυρός λόγος για τον οποίο οι αναρχικοί απαξιώνουν, κατά κάποιον τρόπο, την πανάκεια που απορρέει από τον μαρξισμό είναι ότι η ελευθερία κι η δικαιοσύνη δεν θα είναι επακόλουθα της πολιτικής κυριάρχησης των εργαζομένων. Το κακό δεν βρίσκεται μόνο στην αστική τάξη, στον καπιταλισμό, στο κράτος. Το κακό βρίσκεται κατά κύριο λόγο στην εθελοδουλία. Την τυραννία πρέπει να την πολεμήσουμε και στους σκλάβους, ίσως περισσότερο ακόμα απ’ ό, τι στους τυράννους. Ο σκλάβος και ο τύραννος είναι φτιαγμένοι από την ίδια πάστα. Αν εξαλείψουμε τον τύραννο αφήνοντας ανέπαφη τη σκλαβιά, δεν θα έχουμε κάνει τίποτα για την ελευθερία.
Είναι απαραίτητο να ξεπεράσουμε πια την περίοδο των κολακειών προς την εργατική τάξη. Στην κοινωνική επανάσταση δεν θα οδηγηθούμε πλέκοντας το εγκώμιο των εργαζομένων, αλλά διακηρύσσοντας την αλήθεια, και στην αλήθεια αναφέρεται η εξής πεποίθησή μας: για την τωρινή κατάσταση, είναι το ίδιο υπαίτιος ο σκλάβος κι ο εκμεταλλευμένος όσο ο τύραννος κι ο εκμεταλλευτής.
Οι εργαζόμενοι, με την ιδιότητά τους ως εργαζομένων, δεν έχουν κάποια μοιραία και θεόσταλτη ιστορική αποστολή να εκπληρώσουν. Αποστολή εκπληρώνουν μόνο όσοι διαθέτουν βούληση για δράση, όσοι νιώθουν ν’ αφυπνίζεται στη συνείδησή τους η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

 

Η ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΡΞ ΚΑΙ ΒΑΚΟΥΝΙΝΟΥ ΠΑΛΗ, Μαρξισμός και αναρχισμός στο πρώιμο σοσιαλιστικό κίνημα του ελλαδικού χώρου (1861-1926) – Κώστας Γαλανόπουλος / Εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες

Κατά κοινή ομολογία, η θεμελιώδης ρήξη του διεθνούς σοσιαλιστικού κινήματος κατά τη διάρκεια της προσπάθειας συγκρότησης, οργάνωσης και επέκτασής του υπήρξε εκείνη ανάμεσα στις προσεγγίσεις του Καρόλου Μαρξ και του Μιχαήλ Μπακούνιν.
Η ρήξη αυτή, που διέτρεξε εγκάρσια την Α’ Διεθνή, μεταφέρθηκε σε όλα τα επιμέρους τμήματά της και επηρέασε το επαναστατικό κίνημα στην Ευρώπη και παγκόσμια.
Με τρόπο άμεσο και με ρυθμό ταχύτατο, οι κατά τόπους ενώσεις των οργανωμένων μελών του σοσιαλιστικού κινήματος πήραν θέση είτε υπέρ της αυταρχικής είτε υπέρ της αντιαυταρχικής προσέγγισης, όπως αυτές εκφράστηκαν από τις δυο ισχυρότερες επαναστατικές προσωπικότητες στη Διεθνή Ένωση των Εργαζομένων.
Η εγκάρσια αυτή διαίρεση δεν άφησε ανεπηρέαστο ούτε το ελλαδικό σοσιαλιστικό κίνημα της εποχής, με τρόπο όμως που αποτελεί ακόμα και σήμερα ζήτημα αντιπαράθεσης μεταξύ των ιστορικών, των μελετητών αλλά και των υποστηρικτών της ευρύτερης σοσιαλιστικής ιδέας.
Ο συγγραφέας καταθέτει τη δική του γνώμη αναφορικά με την ενδιαφέρουσα αυτή διαμάχη, όπως εκφράστηκε στην εξέλιξη του κινήματος, ύστερα από εκτεταμένη έρευνα τόσο των πρωτογενών σωζόμενων και προσβάσιμων πηγών όσο και της δευτερογενούς βιβλιογραφίας.

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΧΕΤΙΚΙΣΜΟΣ, συζήτηση με την ομάδα Mauss – Κορνήλιος Καστοριάδης /

Εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες

Τον Δεκέμβρη του 1994, ο Κορνήλιος Καστοριάδης συναντά και συζητά με συντάκτες της επιθεώρησης MAUSS, του Αντιωφελιμιστικού Κινήματος στις Κοινωνικές Επιστήμες, όπως ο Alain Caille, ο Jaques Dewitte, ο Serge Latouche, και η Chantal Mouffe.

Η συζήτηση επικεντρώνεται στην άμεση και την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, στην ευθραυστότητά τους, στον πολιτιστικό σχετικισμό, στη Δύση και τις αξίες της, και άλλα ζητήματα που συνεχίζουν να διατηρούν την επικαιρότητά τους σήμερα, στην εποχή του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας». (Από την έκδοση)
«Πάντα πίστευα πως θα έπρεπε να υπάρχει όχι μία δυνατή σύνθεση -δεν μου αρέσει η λέξη, πολύ ριζοσπαστική-σοσιαλιστική- αλλά μία κοινή υπέρβαση που θα συνδύαζε τη δημοκρατική κουλτούρα της Δύσης με στάδια που πρέπει ή που θα έπρεπε να έρθουν, δηλαδή μια γνήσια ατομική και συλλογική αυτονομία στην κοινωνία, με διατήρηση, επανάκτηση κι ανάπτυξη με διαφο

ρετικό τρόπο των αξιών της κοινωνικότητας και της κοινότητας που διασώζονται -στο μέτρο που διασώθηκαν- στις χώρες του τρίτου κόσμου. Διότι υπάρχουν ακόμη φυλετικές φερειπείν αξίες στην Αφρική. Δυστυχώς, εκδηλώνονται όλο και περισσότερο στις αμοιβαίες σφαγές αλλά εξακολουθ

ούν επίσης να εκδηλώνονται με μορφές αλληλεγγύης μεταξύ ανθρώπων, μορφές που, στην ουσία, έχουν χαθεί παντελώς στη Δύση και έχουν με άθλιο τρόπο αντικατασταθεί από την Κοινωνική Ασφάλιση… Άρα δεν λέω ότι πρέπει να αλλάξουμε τους Αφρικανούς, τους Ασιάτες κλπ. σε Ευρωπαίους.

Λέω ότι πρέπει να υπάρξει κάτι που να πηγαίνει παραπέρα κι ότι υπάρχουν ακόμη στον τρίτο κόσμο, ή τουλάχιστον σε κάποια μέρη του, συμπεριφορές, ανθρωπολογικοί τύποι, κοινωνικές αξίες, φαντασιακές σημασίες όπως τις ονομάζω, που θα μπορούσαν να συμπαρασυρθούν κι αυτές στην εν λόγω κίνηση, να τη μεταμορφώσουν, να την εμπλουτίσουν, να τη γονιμοποιήσουν». (Κ. Καστοριάδης)

ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ VS ΠΡΩΤΟΓΟΝΙΣΜΟΣ, μια διαμάχη – Alain C., Brian-Oliver Sheppard, John Zerzan, Lawren Zarach / Εκδ.Στάσει Εκπίπτοντες


Ο John Zerzan και η πρωτόγνωρη σύγχυση του Alain C.
O Αναρχισμός Εναντίον του Πρωτογονισμού του Brian Oliver Sheppard
1. Η δαιμονολογία του πρωτογονισμού:
Ηλεκτρισμός, γλώσσα και άλλα σύγχρονα δεινά.
2. Ένας επαίσχυντος άγριος.
3. Ποιο είναι το πρωτογονιστικό ιδεώδες.
4. Η πραγματικότητα του τρόπου ζωής των πρωτόγονων.
5. Επιθέσεις του πρωτογονισμού στον αναρχισμό.
6. Η αιματηρή όψη του πρωτογονισμού.
7. Παράρτημα: αποκρυπτογραφώντας την πρωτόγονη ασυναρτησία.
Ένας διάλογος πάνω στον πρωτογονισμό.

ΣΤΗ ΜΑΓΓΕΛΑΝΙΑ – Ιούλιος Βερν / Εκδ. Στάσει Εκπιπτοντες

“Την στιγμή εκείνη που ετοιμαζόταν να διαδεχτεί το σούρουπο, ώρα ανέκαθεν διαποτισμένη από κάποια θλίψη, ο Καού-τζερ, όρθιος πάνω στην άκρη του βράχου και ακίνητος σαν άγαλμα, έμοιαζε να μην έχει νιώσει τίποτα απ’ αυτή την αίσθηση. Τα μάτια του δεν έπαυαν να διατρέχουν αυτή την απεραντοσύνη ξηράς και θάλασσας. Τα βλέφαρά του μόλις που ανοιγόκλειναν και, συνηθισμένος ίσως στο θέαμα α

υτών των γαλήνιων ερημιών, μάλλον κοίταζε μέσα παρά έξω του. Έμοιαζε, πράγματι, να βρίσκεται στο βασίλειό του, το οποίο καμιά δύναμη δεν θα ‘χε το δικαίωμα να του αποσπάσει…
Παρέμεινε έτσι κάμποσα λεπτά, με την ξέπνοη αύρα να τον χαϊδεύει και χωρίς να κουνιέται ο παραμικρός μυς από το πρόσωπό του, χωρίς η παραμικρή χειρονομία να σπάει την σκεπτική ακινησία του. Και τότε, φέρνοντάς τα στο στήθος του, ξεσταύρωσε τα χέρια του, έστρεψε τα μάτια του, στην αρχή, προς το έδαφος, στη συνέχεια, προς τον ουρανό κι από τα χείλη του ξέφυγαν οι παρακάτω λέξεις, στις οποίες συνοψιζόταν αναμφίβολα η μυστηριώδης ζωή του: “Όχι… ούτε Θεός ούτε αφέντης!”.
Το Στη Μαγγελανία, που κυκλοφορεί για πρώτη φορά στα ελληνικά, είναι ένα

ιδιαίτερο βιβλίο που έγραψε ο Ιούλιος Βερν στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Αναμφίβολα το πιο πολιτικό βιβλίο του Βερν, όπου ο συγγραφέας δείχνει να θέλει να αναμετρηθεί με τα πολιτικά του φαντάσματα. Σε αυτό, η περιπέτεια και η δράση περνούν στο φόντο της συγγραφής, και κυριαρχούν η ιστορία και η πολιτική. Ο Βερν μας παρουσιάζει έναν ήρωα πρώην επαναστάτη (αναρχικό), ο οποίος καλείται να δώσει μάχη με μια πραγματικότητα που τον προκαλεί συνεχώς να προδώσει τις αρχές του – αντιμέτωπος με την επιβίωση, με ανθρώπους από ένα παρελθόν που είχε αφήσει πίσω του να τον περιτριγυρίζουν ξανά, με κράτη να απειλούν την ανεξαρτησία και την ελευθερία του τόπου όπου επέλεξε να μείνει μέχρι το τέλος της ζωής του.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΑΦΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΚΙΑΔΕΣ ΕΣΤΡΑΔΑ, ύβρις και εξιλέωση – Mojado / Eκδ. Στάσει Εκπίπτοντες

Ο Πιτ Πέρκινς δεν θέλει, να ενοχοποιήσει ούτε να τιμωρήσει, δεν ενδιαφέρεται να σωφρονίσει ούτε να αναμορφώσει. Αυτό είναι δουλειά του Νόμου και της Τάξης, του κράτους και των φυλακών του. Ο Πιτ Θέλει να αποκαταστήσει τη διασαλευμένη από την ύβρη “θεϊκή τάξη”, που δεν είναι άλλη από την επιθυμία του νεκρού φίλου του να θαφτεί στο χωριό του στο Μεξικό. Η βία που ασκεί σε βάρος του υβριστή συνοριοφύλακα δεν αποτελεί μέσο για κάποιον προσχεδιασμένο σκοπό, αλλά πηγαία, άμεση, εξιλεωτική και λυτρωτική εκδήλωση της οργής και του θυμού του για τη δολοφονία και τη συγκάλυψή της και κυρίως για την ατίμωση του νεκρού φίλου και τη σύληση του θανάτου του.

Η ΑΓΡΙΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ, εξέγερση στην κόψη του χρόνου – Mojado / Εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες

Οι ληστές παίρνουν θέση: αντιτάσσονται στην παρακμή και την ασημαντότητα που εξελίσσονται σε βάρος τους και προτάσσουν μια στάση-ήθος που έγκειται στην επανεπινόηση του εαυτού και του κόσμου, κι έτσι μόνο νιώθουν ξανά ζωντανοί και πλήρεις. Υπερβαίνουν διαλεκτικά το έτσι-είναι (ο έως τότε εαυτός τους και κόσμος τους) με το γίγνεσθαι του μη-είναι-ακόμα (ο εαυτός και ο κόσμος ως δυνατότητα), κι έτσι βιώνουν μέχρι την τελευταία ικμάδα τους το ανολοκλήρωτο παρελθόν και το παρεμποδιζόμενο μέλλον στο παρόν.

Ο εξεγερμένος θάνατός τους γίνεται η συνέχιση της ζωής με άλλα μέσα. Δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία τελειώνει με την ονειρική έξοδο της άγριας συμμορίας από το μεξικανικό χωριό και παράλληλα με την πραγματική έξοδο της νέας “συμμορίας” (μεξικανοί επαναστάτες μαζί με τον Σάικς και τον “ελεύθερο” πλέον Θόρντον) από την Άκουα Βέρδε, αφού η άγρια συμμορία “γεννιέται μέσα στη φθορά της” όπως θα έλεγε ο Hegel.

Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, μια διάλεξη και δύο συνεντεύξεις στη Λατινική Αμερική – Κορνήλιος Καστοριάδης / Εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες

«Στη σημερινή εποχή κηρύσσεται πανηγυρικά ο θρίαμβος του καπιταλισμού, όμως πιστεύω ότι όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός από τα συμβάντα, τότε θα παρατηρήσουμε ότι τα βαθύτερα ζητήματα εξακολουθούν να είναι άλυτα, ότι η φιλελεύθερη καπιταλιστική κοινωνία βυθίζεται, και μαζί μ’ αυτήν ολόκληρη η ανθρωπότητα, που διατρέχει τον κίνδυνο να υποστεί μια μη αναστρέψιμη καταστροφή. Δεν μπορεί να υπάρξει άλλη διέξοδος από το να αφυπνιστούν οι άντρες και οι γυναίκες της Γης και να αποφασίσουν να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους. Να οικειοποιηθούν δηλαδή ένα πρόταγμα κοινωνικής και ατομικής αυτονομίας. Δεν υπάρχει καμμία εγγύηση ότι αυτό θα συμβεί, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να εργαστούμε για να αφυπνιστούν».
Ο Κορνήλιος Καστοριάδης ταξίδεψε στην Λατινική Αμερική και συγκεκριμένα στο Μεξικό και στην Αργεντινή για να παρουσιάσει το έργο του που είναι ιδιαίτερα γνωστό τόσο στα οριζόντια κινήματα όσο και στους ψυχαναλυτικούς κύκλους, δίνοντας διαλέξεις και συνεντεύξεις.
Η διάλεξη και οι δύο συνεντεύξεις που περιέχονται στο ανά χείρας βιβλίο και μέχρι τώρα κυκλοφορούσαν μόνο στα ισπανικά, παρουσιάζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Αποτελούν μια περιεκτική παρουσίαση της σκέψης του στοχαστή της κοινωνικής και ατομικής Αυτονομίας ο οποίος, μέχρι το τέλος της ζωής του και παρά την επέλαση του γενικευμένου κομφορμισμού και της συνεπαγόμενης απάθειας του πληθυσμού, επέμενε να τονίζει ότι ο μετασχηματισμός της κοινωνίας προς την κατεύθυνση της πραγματικής ελευθερίας και της ισότητας είναι δυνατός.

ΘΑΝΑΤΟΣ, Αντιμέτωποι με την θνητότητα μας – Todd May / Εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες

Θα ήθελα να ισχυριστώ εξαρχής κάτι τολμηρό: το γεγονός πως πεθαίνουμε είναι το σημαντικότερο γεγονός για εμάς. Κατά κύριο λόγο, αγνοούμε τον θάνατο. Σχεδιάζουμε το μέλλον σαν να μην πρόκειται να συμβεί. Δεν πορευόμαστε σαν τα υπόλοιπα ζώα που η επίγνωση του θανάτου τους αναδύεται μόνο όταν αντιμετωπίζουν μια απειλή. Με μια έννοια, γνωρίζουμε πως θα πεθάνουμε. Γνωρίζουμε ότι ο θάνατός μας θα είναι το τέλος μας, ότι ο θάνατος δεν είναι ένα επίτευγμα ή ένας σκοπός, και ότι με κάποιο τρόπο είναι ταυτόχρονα αναπόφευκτος και αβέβαιος. Παρ’ όλα αυτά, τρέχουμε μακριά από αυτή τη γνώση σαν να μην έχει καμιά σχέση με μας. Ο θάνατος, όταν έρχεται, πάν

τοτε μας σοκάρει, αποτελεί ένα χτύπημα που μας έρχεται απέξω, παρά αποτελεί μια κεντρική ανθρώπινη δυνατότητα. Αντιδρούμε στον θάνατο -των άλλων- περισσότερο ως κάτι που τους συνέβη παρά ως κάτι που σχετίζεται με το ποιοι είναι. Αν το βλέπαμε ως κάτι που σχετίζεται με το ποιοι είμαστε, θα έπρεπε επίσης να δούμε τον εαυτό μας με όρους θνητότητας. Για τους περισσότερους από εμάς, τον περισσότερο καιρό τουλάχιστον, αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να αντέξουμε.

ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΟΠΟΤΡΙΩΝ, η ανάδυση των σύγχρονων κοινωνικών κινημάτων – David Graeber / Εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες


Τα τελευταία είκοσι περίπου χρόνια, γίναμε μάρτυρες των σαρωτικών αλλαγών στη διάρθρωση της κυριαρχίας των υπερεθνικών και τοπικών ελίτ, όπως και της ανάδυσης νέων κοινωνικών κινημάτων. Είδαμε να τίθενται σε αμφισβήτηση και να καταρρέουν, από τα κάτω, καθεστώτα που έδειχναν ακλόνητα στη βόρεια Αφρική, ενώ και στον δυτικό κόσμο τα κινήματα των πλατειών έθεσαν σε κίνηση, για πρώτη φορά τόσο μαζικά, την κριτική στη “δημοκρατία” και στην κοινωνική σχέση που λέγεται κράτος.
Ο Ντέιβιντ Γκρέμπερ πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε στα “Αποσπάσματα μιας αναρχικής ανθρωπολογίας”, αναζητώντας τις εκκινήσεις αυτών των πολιτικών και κοινωνικών διεργασιών. Με βλέμμα πιο διεισδυτικό, εντρυφεί στα περάσματα που διανοίγουν τα νεότατα κοινωνικά κινήματα στα οποία είναι ενεργός, στους προβληματισμούς και στις αντιλήψεις τους, και περισσότερο από το να καταφεύγει σε έτοιμες λύσεις και συνθηματικές ευκολίες, αναζητά τη διασύνδεση εκείνη μεταξύ θεωρίας και πράξης που θα διευκολύνει την ανάδυση ενός ουσιαστικού κινηματικού μετώπου που θα αφήσει οριστικά στο βάθος της ιστορίας τις πρωτοπορίστικες εκείνες αντιλήψεις που συνωστίζονται ανάμεσα στον οικονομισμό, στον ηγεμονισμό και στον αυταρχισμό.

ΙΡΑΚΙΝΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ,ενάντια στην κατοχή, στον ισλαμισμό, στον καπιταλισμό / Εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες

Στο Ιράκ, μια χώρα σπαρασσόμενη από τη στρατιωτική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο, άνδρες και γυναίκες, Άραβες και Κούρδοι, άθεοι και πιστοί, σουνίτες και σιίτες, άνεργοι και εργάτες, συνδικαλιστές και φεμινίστριες αγωνίζονται για να ξεφύγουν από το χάος. Παρά τις απειλές από τους ισλαμιστές, την καταδίωξη από τους εθνικιστές και τις φυλακίσεις από τα στρατεύματα κατοχής που υφίστανται, προσπαθούν να δώσουν μια απάντηση στις ερωτήσεις.

 

 

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΟΝΟ – Jean Grave / Εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες

Ήταν ένα βράδυ όπως όλα τα υπόλοιπα στη ζωή του Νονό, ενός εννιάχρονου αγοριού μιας φτωχής οικογένειας που μοχθούσε για να τα βγάλει πέρα, όπως εξάλλου όλες οι φτωχές οικογένειες. Ο Νονό έπεσε να κοιμηθεί και το επόμενο πρωί ξύπνησε σε ένα μέρος όπου δεν είχε ξαναβρεθεί.

Περιπλανώμενος, εξερευνώντας το μέρος στο οποίο βρέθηκε, μάλλον με μαγικό τρόπο, μαθαίνει πως είναι στη χώρα της Αυτονομίας, όπου οι άνθρωποι καταλαβαίνουν τα έντομα, τα πουλιά και όλα τα υπόλοιπα ζώα, όπου μικροί και μεγάλοι μοιράζονται τα πάντα, δουλεύουν από κοινού, αποφασίζουν μαζί για τα ζητήματα της κοινότητάς τους συνδυάζοντας το παιχνίδι και την εργασία.
Η πρωτόγνωρη αυτή κοινότητα εντυπωσιάζει τον Νονό, ενώ η αρμονική σχέση που έχει αποκτήσει με την περιβάλλουσα φύση τον κάνει να νιώθει πως θα ήθελε να ζει έτσι για πάντα.
Όντας μικρός και ατίθασος όμως, προερχόμενος από έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο, και παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις από τους νέους του φίλους, ο Νονό θα μπλεχτεί στα δίχτυα της Αργυροκρατίας, του αντίπαλου βασιλείου όπου βασιλεύει ο μοχθηρός Χρήμας.
Θα καταφέρει να γλιτώσει ο Νονό από τον Χρήμα και τους υποτελείς του και να ξαναδεί τους φίλους του στην Αυτονομία;
Θα ξανασυναντήσει την οικογένειά του σε αυτό το παράξενο ταξίδι, ή θα μείνει για πάντα εγκλωβισμένος σε μια χώρα τόσο σκληρή όσο κι εκείνη από την οποία προέρχεται;

ALBERT CAMUS, το έργο και η δράση του στο ελευθεριακό κίνημα – Teodosio Vertone / Eκδ. Στάσει Εκπίπτοντες

«Η κοινωνία του χρήματος και της εκμετάλλευσης δεν είχε αναλάβει ποτέ, από όσο ξέρω, να εγκαθιδρύσει την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Δεν υπήρξε ποτέ η υποψία ότι τα αστυνομικά Κράτη ανοίγουν σχολεία διδασκαλίας δικαιωμάτων μέσα στα υπόγεια όπου ανακρίνουν τους τροφίμους τους. Επομένως όταν καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται, κάνουν απλώς τη δουλειά τους».
Απόσπασμα από ομιλία του Καμύ σε εργάτες στο Εργατικό Κέντρο του Σεντ-Ετιέν στις 10 Μαΐου 1953.
Ο Αλμπέρ Καμύ δεν επιδέχεται ούτε εισαγωγή ούτε συστάσεις. Γενιές και γενιές σκεπτόμενων ανθρώπων έχουν μεγαλώσει διαβάζοντας το έργο του, και σίγουρα το βραβείο Νόμπελ συνέβαλε στην περαιτέρω δημοσιοποίησή του.
Αυτή η δημοσιοποίηση όμως, ιδιαίτερα μετά τον θάνατό του, συνδυάστηκε με μια ταυτόχρονη προσπάθεια αποσιώπησης της ευρύτερης και τόσο ουσιαστικής, για τον ίδιο, δράσης του στην πολιτική και κοινωνική επικαιρότητα της εποχής του. Δράση που δεν περιοριζόταν σε δημοσιεύσεις σε λογοτεχνικά περιοδικά ή γενικότερα σε έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας, αλλά επεκτεινόταν σε ανοιχτές ομιλίες σε εργάτες και ριζοσπαστικές συλλογικότητες, δημοσιεύσεις σε ριζοσπαστικά έντυπα -κυρίως αναρχικά-, συμμετοχή σε ομάδες αλληλεγγύης στους πρόσφυγες των πολέμων και των ολοκληρωτισμών, γεγονότα που δεν είναι γνωστά, παρά το πλήθος των βιογραφιών του που έχουν εκδοθεί.
Ο Theodosio Vertone στο βιβλίο αυτό εισάγει τους αναγνώστες σε αυτή την παραγνωρισμένη (και κύρια) ελευθεριακή πλευρά του Αλμπέρ Καμύ, όπου ο εξεγερμένος δημιουργός συναντά, συνδιαλέγεται, συμφωνεί ή διαφωνεί, με τα πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα που ένιωσαν εγγύτερα στη σκέψη του, ακριβώς επειδή αναγνώρισαν τον ελευθεριακό της χαρακτήρα.

Αναμνήσεις ενος επαναστάτη – Victor Serge, Εκδόσεις Ακυβέρνητες Πολιτείες (θα το βρείτε στην βιβλιοθήκη του καφενείου)

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗ – Victor Serge, Εκδόσεις Ακυβέρνητες Πολιτείες
Κατά μία έννοια, οι Αναμνήσεις του Σερζ μας δίνουν δύο εκδοχές της επαναφύπνισής του ως συγγραφέα. Σύμφωνα με την πρώτη εκδοχή, η απόφασή του να γράψει μπορεί να θεωρηθεί ως ένα είδος pis aller ή υποκατάστατου της πολιτικής δράσης (σιωπηρά την εξισώνει με τη «συμμετοχή στο έργο της εκβιομηχάνισης»). Η δεύτερη εκδοχή έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας κλασικής προσηλυτιστικής εμπειρίας: θάνατος, αναγέννηση και εσωτερική παρόρμηση να προσφέρει μαρτυρία. Πολλές γενιές κριτικών των βιβλίων του, που προσέγγισαν επιπόλαια τη βιογραφία του Σερζ, δέχθηκαν την πρώτη εκδοχή και κατά συνέπεια μεταχειρίστηκαν τα μυθιστορήματά του, εκείνα που γράφτηκαν μεταξύ 1929 και 1947, σαν κάτι περισσότερο από μυθιστορηματικές αναμνήσεις ή ιστορίες που γράφτηκαν από έναν ταλαντούχο πολιτικό δημοσιογράφο (. . .). Σήμερα μπορούμε να δούμε πιο καθαρά ότι, παρά τις όποιες συνθήκες προκάλεσαν την επιθυμία του να γράψει, η καλλιτεχνική τάση του Σερζ είχε ως βάση την υψηλή έννοια της αποστολής του συγγραφέα. (. . .) Διότι ο Σερζ δεν ήταν μόνον ο συγκεκριμένος σοσιαλιστής καλλιτέχνης που ήταν προορισμένος να είναι ο μάρτυρας του μεγαλείου και της τραγωδίας της Ρωσικής επανάστασης (όπως ο Valles ήταν για την Παρισινή Κομμούνα του 1871), ήταν ακόμη ο μόνος εκπρόσωπος του σοβιετικού λογοτεχνικού κινήματος της δεκαετίας του 1920 που κατάφερε να επιβιώσει και να γράψει με ειλικρίνεια στη διάρκεια της σταλινικής εποχής.

Νέα βιβλία στην βιβλιοθήκη του καφενείου (01/18)

ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ – Περικλής Κοροβέσης, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
Εδώ και πάρα πολύ καιρό, το ενδιαφέρον μας για την Ελλάδα ήταν πολύ μικρό. Μέχρι που ο Αρτούρο Ούι κατέλαβε την εξουσία στην Αθήνα, την 21η Απριλίου 1967, και τα πράγματα άλλαξαν. Η παρισινή ιντελιγκέντσια είχε ξεχάσει αυτή τη χώρα, εντούτοις καυτό σημείο του κόσμου, και έστρεφε το ενδιαφέρον της σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Για την Ελλάδα είμαστε κακώς πληροφορημένοι. Ιδού λοιπόν κάποια έργα που θα μας επιτρέψουν να καταλάβουμε καλύτερα τη μοίρα αυτής της μικρής χώρας: Κατ’ αρχάς είναι οι Ανθρωποφύλακες του Περικλή Κοροβέση, μια μαρτυρία για τα βασανιστήρια που υπέστη. Ένας νέος άνθρωπος κρατείται στη Γενική Ασφάλεια Αθηνών, στην οδό Μπουμπουλίνας, απέναντι από το Αρχαιολογικό Μουσείο.
Από την εποχή του βιβλίου του Αλέγκ “Η Ανάκριση” και την “Ομολογία” του Λόντον ποτέ δεν έτυχε να διαβάσουμε κάτι τόσο συγκλονιστικό όσο οι Ανθρωποφύλακες. Αλλά πρέπει να το παραλληλίσουμε περισσότερο με την “Ανάκριση”, γιατί και στις δύο περιπτώσεις οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι.
Παρεμπιπτόντως, μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα τις τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν για τη δολοφονία του Λαμπράκη, που έγινε παγκοσμίως γνωστή από το φιλμ Ζ. Ένας αστυνομικός λέει στον Κοροβέση, όταν αυτός ξαναβρίσκει τις αισθήσεις του: “Δεν θυμάσαι ότι σε πάτησε ένα αυτοκίνητο”. Οι “Ανθρωποφύλακες” είναι κάτι περισσότερο και καλύτερο από τις σαδιστικές μεθόδους. Μαρτυρούν έναν θρίαμβο που κατήγαγε ένας άνθρωπος απέναντι στα κτήνη και κατόρθωσε να ανασυγκροτήσει την προσωπικότητά του. Αλλά υπάρχουν κι άλλες συγκλονιστικές στιγμές, λεπτομέρειες για την ιεραρχία των βασανιστών που καταγράφηκαν ζωντανά από τον Κοροβέση.
“Εγώ είμαι ένα τίποτα”, εξομολογείται ένας βασανιστής. “Δεν είμαι παρά ένας φτωχός υπάλληλος, που έχει γυναίκα και παιδιά. Και τι μισθό παίρνω απ’ αυτή τη δύσκολη δουλειά; Έναν μισθό της πείνας. Δουλεύω είκοσι χρόνια και δεν έχω πουκάμισο ν’ αλλάξω. Είμαι κι εγώ ένας προλετάριος που τον εκμεταλλεύονται. Κάνω εγώ όλη τη σκληρή δουλειά. Και ποιος παίρνει τις προαγωγές; Ο Καραπαναγιώτης”.
Ο συγγραφέας των Ανθρωποφυλάκων απελευθερώθηκε -ο ολοκληρωτισμός έχει κι αυτός τα ατυχήματά του-, έγραψε αυτή την κατάθεση και ας δεχτεί τις ευχαριστίες μας.
ΤΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΛΑΘΗ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ, Ισπανικός Εμφύλιος 1936-1939 – Αβραάμ Γκιγιέν, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
Το καλοκαίρι του 1936 ο φασιστικός στρατός του Φράνκο βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση. Οι δημοκρατικοί καταλάμβαναν τον Ιούλιο τις ζώνες με τη μεγαλύτερη βιομηχανική ανάπτυξη, τον μεγαλύτερο πλούτο και με τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα στην Ισπανία. Ο ισπανικός λαός νικούσε στους δρόμους και καταλάμβανε στρατόπεδα σε μικρές και μεγάλες πόλεις, επιδεικνύοντας μεγάλο ηρωισμό.
Πώς χάθηκε, λοιπόν, η Ισπανική Επανάσταση; Ποιες ήταν οι αιτίες της ήττας; Ήταν τα πολιτικά ή τα στρατιωτικά λάθη που έκριναν την έκβαση του πολέμου; Τα στρατιωτικά λάθη ήταν μόνο απόρροια επιχειρησιακής ανικανότητας ή και συγκεκριμένων πολιτικών στρατηγικών και τακτικών; Υπό ποιες προϋποθέσεις η σύγκρουση με τους φασίστες θα είχε αίσια έκβαση;
Ο Αβραάμ Γκιγέν, πολεμιστής και ο ίδιος στις μάχες εναντίον του Φράνκο, αναλύει τις αιτίες της ήττας των δημοκρατικών από στρατιωτική πλευρά, δίνοντας μια πλήρη εικόνα από κάθε ξεχωριστό μέτωπο του πολέμου, συνδέοντας όμως τα λάθη στα πεδία των μαχών με τα λάθη και τα αντικρουόμενα συμφέροντα στο πεδίο της πολιτικής.
Η ήττα, τελικώς, δεν ήταν πρωτίστως ή μόνο στρατιωτική· ήταν αποτέλεσμα μιας αδυσώπητης πολιτικής μάχης για μια εξουσία που, από ένα σημείο και μετά, δεν εδραζόταν πουθενά.

Το καλοκαίρι του 1936 ο φασιστικός στρατός του Φράνκο βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση. Οι δημοκρατικοί καταλάμβαναν τον Ιούλιο τις ζώνες με τη μεγαλύτερη βιομηχανική ανάπτυξη, τον μεγαλύτερο πλούτο και με τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή πυκνότητα στην Ισπανία. Ο ισπανικός λαός νικούσε στους δρόμους και καταλάμβανε στρατόπεδα σε μικρές και μεγάλες πόλεις, επιδεικνύοντας μεγάλο ηρωισμό.
Πώς χάθηκε, λοιπόν, η Ισπανική Επανάσταση; Ποιες ήταν οι αιτίες της ήττας; Ήταν τα πολιτικά ή τα στρατιωτικά λάθη που έκριναν την έκβαση του πολέμου; Τα στρατιωτικά λάθη ήταν μόνο απόρροια επιχειρησιακής ανικανότητας ή και συγκεκριμένων πολιτικών στρατηγικών και τακτικών; Υπό ποιες προϋποθέσεις η σύγκρουση με τους φασίστες θα είχε αίσια έκβαση;
Ο Αβραάμ Γκιγέν, πολεμιστής και ο ίδιος στις μάχες εναντίον του Φράνκο, αναλύει τις αιτίες της ήττας των δημοκρατικών από στρατιωτική πλευρά, δίνοντας μια πλήρη εικόνα από κάθε ξεχωριστό μέτωπο του πολέμου, συνδέοντας όμως τα λάθη στα πεδία των μαχών με τα λάθη και τα αντικρουόμενα συμφέροντα στο πεδίο της πολιτικής.
Η ήττα, τελικώς, δεν ήταν πρωτίστως ή μόνο στρατιωτική· ήταν αποτέλεσμα μιας αδυσώπητης πολιτικής μάχης για μια εξουσία που, από ένα σημείο και μετά, δεν εδραζόταν πουθενά.
ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ, Ριζοσπαστική Αυτονομία – Σερζ Λατούς, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
Η σκέψη του Κορνήλιου Καστοριάδη υπό το πρίσμα της κριτικής στην τυφλή ανάπτυξη, την απεριόριστη επέκταση της παραγωγής και της κατανάλωσης.
Ο Καστοριάδης έχει αφιερώσει μεγάλο μέρος του έργου του στο ερώτημα με ποιο τρόπο μπορεί η κοινότητα να επανοικειοποιηθεί τους θεσμούς της, τη δημιουργική της δύναμη και την αυτονομία της. Η μελέτη του καστοριαδικού έργου είναι σήμερα απαραίτητη, περισσότερο από ποτέ, για την ανάπτυξη μιας θεμελιώδους κριτικής στο καπιταλιστικό σύστημα.
Οι κοινωνίες θεμελιώθηκαν πάνω σε αντιλήψεις που επέτρεπαν στα μέλη τους να νοηματοδοτήσουν ό,τι γινόταν μέσα και έξω από αυτές. Αυτοί οι “θεσμοί” -καρπός του συλλογικού φαντασιακού- ονομάζονταν πνεύματα, πρόγονοι, ήρωες, θεοί… Στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες, τη θέση τους πήρε η “οικονομία”. Η ακλόνητη πίστη στην οικονομική μεγέθυνση, τη δύναμη της τεχνολογίας και την ανάπτυξη είναι η έκφραση της φαντασίωσης για μια ορθολογική κυριαρχία επί του κόσμου, η οποία όμως απειλεί πια την ίδια την επιβίωσή του. Είναι ανάγκη να σπάσει αυτό το φαντασιακό, για να πετύχουμε την αυτονομία, ανακτώντας τη συνείδηση της επαναστατικής μας δύναμης για τη δημιουργία νέων θεσμών.
Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσω της ατομικής αυτονομίας και της συμμετοχής όλων στις αποφάσεις που τους αφορούν. Αντίθετα με την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, η οποία αποξενώνει τους αντιπροσώπους από αυτούς που αντιπροσωπεύουν, η άμεση δημοκρατία, την οποία επαγγέλεται ο Καστοριάδης, είναι δυνατή με προϋπόθεση τη δημοκρατική παιδεία των ελεύθερων πολιτών.
ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ – Συλλογικό – Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
Πόσο εύκολο είναι να ονομάζεσαι Γιονάταν, Γιούρι, Τάλι, Γκιλ, Σάρα, Ρουθ και να θέλεις να απαλλαγείς από τα “σιωνιστικά γυαλιά” που -στις πλείστες των περιπτώσεων- σου έχουν φορέσει από την ημέρα που γεννήθηκες στο Ισραήλ; Και ποιο είναι το τίμημα αν τολμήσεις να το κάνεις; Να μεγαλώνεις σε ένα εθνικιστικό περιβάλλον, να μαθαίνεις αριθμητική στο σχολείο μετρώντας τανκς αντί για μήλα και η μπάλα σου να πέφτει συνέχεια σε πόδια στρατιωτών που φυλάνε κάθε γωνιά στο όνομα της “ασφάλειας”. Και τι θα συμβεί αν μια μέρα η συνείδησή σου ξυπνήσει και καταλάβει το νόημα του σιωνισμού και της κατοχής; Αν μια μέρα σπάσει τα τείχη του φόβου, του ρατσισμού, του εθνικισμού που για χρόνια χτίζουν μέσα στο κεφάλι σου; Αν αρνηθείς να υπηρετήσεις στον στρατό για να μη γίνεις συνένοχος στο έγκλημα; Και αν τελικά αποφασίσεις ότι η ελευθερία δεν μπορεί να είναι προνόμιο των λίγων “εκλεκτών” και σταθείς στο πλευρό των καταπιεσμένων;
Αυτοί είναι οι Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος: μία από τις πιο γενναίες και αφοσιωμένες ομάδες που δουλεύουν ενάντια στην κατοχή. Πηγαίνουν εκεί που άλλοι Ισραηλινοί φοβούνται να πάνε, βάζουν τους εαυτούς τους τακτικά σε σωματικό και συναισθηματικό κίνδυνο, και οικοδομούν ένα εντελώς νέο επίπεδο συμμαχιών με τους Παλαιστίνιους που αγωνίζονται για δικαιοσύνη.
ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΜΠΑΤΣΩΝ – Φρεντερίκ Α. Φαζαρντί, Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων
Να καθαρίζουν μπάτσους, έτσι, στα καλά καθούμενα, είναι ήδη κάτι το ασυνήθιστο. Μα να τους λιανίζουν κιόλας, να τους κόβουν φέτες, κομματάκια και στο τέλος να τους τρώνε, αυτό πια μοιάζει στ’ αλήθεια με αστείο. Μόνο που οι τρεις τύποι είναι μάλλον από αυτούς που κάνουν αστεία στα σοβαρά.
«Ένας από τους λαμπρότερους εκπροσώπους μιας γενιάς συγγραφέων, ο Φαζαρντί έβαλε τη σφραγίδα του στο γαλλικό αστυνομικό μυθιστόρημα γράφοντας βιβλία ανατρεπτικά, μαύρα, βίαια, στρατευμένα… Γι’ αυτόν, το νουάρ μυθιστόρημα είναι το καλύτερο μέσο διερεύνησης της σύγχρονης κοινωνίας… Το “Φονιάδες Μπάτσων” επιβάλλεται αμέσως ως αριστούργημα, με έναν καινούργιο τόνο και μια γραφή κοφτή, αποτελεσματική, χωρίς παραχωρήσεις» (Εφημερίδα Liberation)
«Το “Φονιάδες Μπάτσων” ήταν ένα βιβλίο γραμμένο με τόση βία και οργή, που μας άφησε όλους άναυδους» (Ζαν Βωτρέν, συγγραφέας)
«Ένας μεγάλος συγγραφέας που, μαζί με τον Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ, άλλαξε εκ βάθρων το αστυνομικό μυθιστόρημα τη δεκαετία του 1970» (Περιοδικό Le Nouvel Observateur)
«[Για τον Φαζαρντί] το νουάρ μυθιστόρημα είναι ένα μέσο συνέχισης της επανάστασης» (Περιοδικό Marianne)

Ημερολόγια του 2018 στα ράφια της βιβλιοθήκης του καφενείου

ATZENTA [5 euros]

Το Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών δημιουργήθηκε το 2010 σε μια συγκυρία όπου από τη μια πλευρά μια σκληρή καπιταλιστική αναδιάρθρωση εφορμούσε με όχημα την “οικονομική κρίση” και από την άλλη ο ριζοσπαστικός χώρος, με πρόσφατη την εμπειρία της κοινωνικής έκρηξης του Δεκέμβρη του ’08, βρισκόταν σε μια άνθιση δραστηριοποίησης, εκφράζοντας την πηγαία και αυθόρμητη κοινωνική οργή. Σε εκείνες τις δεδομένες συνθήκες, όπου αφενός η συστημική αναδιάρθρωση εμπεριείχε την κατασταλτική αναβάθμιση και τη δικονομική θωράκιση των προνομιούχων και αφετέρου η κινητικότητα του συνόλου των αγωνιζόμενων παρήγαγε μια πολλαπλή επιθετικότητα (από τη δυναμική εργατική αλληλεγγύη, τις μαζικές συγκρούσεις, τις καταλήψεις κτιρίων και δημόσιων χώρων, τις συλλογικές άμεσες δράσεις, μέχρι και τις ένοπλες επαναστατικές ενέργειες), ανέκυψε το ζήτημα των δεκάδων πολιτικών κρατουμένων. Και μάλιστα πολιτικών κρατουμένων που εξαιτίας της αναβάθμισης των τρομονόμων και του δικαστικό-κατασταλτικού συμπλέγματος, αλλά και σε συνάρτηση πάντα με την κλιμάκωση της ίδιας της επαναστατικής δράσης, αντιμετώπιζαν πλέον βαριές ή και μακρόχρονες καταδίκες. Προέκυψε, δηλαδή, μια κατάσταση πρωτόγνωρη για την πλειοψηφία του ριζοσπαστικού χώρου της μεταπολίτευσης. Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της κατάστασης αυτής διαφαινόταν ότι θα αποτελέσουν η σφοδρότητα και η διάρκεια. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο συγκροτήθηκε το Ταμείο Αλληλεγγύης που ως αρχικό στόχο έθεσε τη συνεπή και σταθερή στήριξη όσων διώκονται ή φυλακίζονται για την ανατρεπτική τους δράση και τη συμμετοχή τους στους κοινωνικούς αγώνες. Βασικός στόχος της δομής αποτέλεσε εξαρχής η εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης για τους φυλακισμένους συντρόφους μέσα από μια κινηματική διαδικασία που θα πήγαινε την υλική διάσταση της αλληλεγγύης ένα βήμα παραπέρα από τις οικογενειακές και στενές φιλικές/συντροφικές σχέσεις. Από εκεί και πέρα ανάμεσα στις προτεραιότητες των ανθρώπων που το απαρτίζουν παραμένουν οι έμπρακτες κινήσεις αλληλεγγύης, το χτίσιμο γεφυρών επικοινωνίας των μέσα με τους έξω και η ανάπτυξη κοινών αγώνων εντός και εκτός των τειχών.Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, με τις συνεχόμενες διώξεις και φυλακίσεις, κρίνουμε ότι η ύπαρξη του ταμείου παραμένει επίκαιρη και αναγκαία. Ένα ακόμα λιθαράκι μέσα σε ένα μωσαϊκό που χτίζουν οι πολύμορφοι αγώνες ενάντια στις φυλακές και που προτρέπουν να δράσουμε απέναντι σε έναν από τους σημαντικότερους πυλώνες του συστήματος καταπίεσης και εκμετάλλευσης. Απέναντι στο έγκλημα του εγκλεισμού που αναπαράγει ταξικές ανισότητες φόβο και υποταγή.

Στηρίζουμε τους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές
ΥΛΙΚΑ-ΗΘΙΚΑ-ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Ταμείο Αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών

 

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΓΡΑΦΕΙΟΥ [3 euros]

τα βιβλία των ανεξάρτητων εκδόσεων στο Χαλικούτι

DSC_0222Από τους πρώτους μήνες λειτουργίας του συνεταιρισμού ενεργοποιήθηκε η “μικρήαλλά” βιβλιοθήκη μας.

Η επιλογή μας να διακινούμε έργα μόνο ανεξάρτητων εκδόσεων ούτε τυχαία είναι ούτε βιτρίνα εναλλακτική. Στα χρόνια της κρίσης που διανύουμε η δίψα μας για αμεσολαβήτη ενημέρωση, ανάλυση αλλά και ριζοσπαστική λογοτεχνία είναι δεδομένη. Όπως συμβαίνει σε όλους τους τομείς της οικονομίας έτσι και στο χώρο του βιβλίου η συσσώρευση καλά κρατεί μιας και η κρίση εήταν και είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για τα αφεντικά να ξαναμοιράσουνε την πίτα μεταξύ τους. Οι εκδοτικοί οικοί που φιλοξενούμε στα ράφια μας διαφυλάττουν με νύχια και με δόντια την αξία του βιβλίου ως κοινωνικό αγαθό και μοιάζουν με τις Ιφιγένειες που αρνήθηκαν να θυσιαστούν στο βωμό της κοινής λογικής.

Όπως θα διαπιστώσετε κάνοντας έναν παραλληλισμό των τιμών μας με τις φάλαινες του Ιανού, της Πρωτοπορίας και της Πολιτείας τα βιβλία στο Χαλικούτι είναι ακόμα πιο φτηνά από αυτά τα σουπερμάρκετ της γνώσης. Πώς συμβαίνει αυτό;

Μια καλή κίνηση αλληλεγγύης από την πλευρά των ανεξάρτητων εκδοτικών και η έλλειψη του κέρδους του αφεντικού  (αφού αυτό δεν υπάρχει) από την πλευρά μας κάνουν τη λογική αφαίρεση. Στο Χαλικούτι πληρώνεται εκτός από την αρχική τιμή αγοράς, το 6% φ.π.α και μια μικρή επιβάρυνση προκειμένου να αγοράσουμε βιβλία προς δανεισμό για το αναγνωστήριο απέναντι.

Καλή ανάγνωση!

ΝΕΕΣ ΑΦΙΞΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ ΣΤΟ ΧΑΛΙΚΟΥΤΙ

Από Δευτέρα 23 Μαρτίου όλες 17 νέες (και οι παλαιές) κυκλοφορίες των συνεργατικών εκδόσεων στη βιβλιοθήκη του καφενείου. Οι Εκδόσεις των Συναδέλφων συνεχίζουν αδιάκοπα την εκτύπωση επιλεγμένων έργων και τους στηρίζουμε!

1. Βρωμολεξικό
2. αναρχικό λεξικό τόμοι Α και Β
3.Καστοριάδης (λατούς)
4. Μαζί τους
5. Εργατική βοήθεια
6. Ανθρωποφύλακες
7. Παράπλευρες καθημερινές απώλειες
8. Η τέχνη ως όπλο
9. Οι άλλες ιστορίες
10. Αυτοδιαχείριση
11. φονιάδες μπάτσων
12. Το μέλλον είναι πίσω μας
13. χωρίς αποτύπωμα
14. Προς μια κοινωνία της λιτής αφθονίας
15.πολιτικές συνταγές συντροφικής κουζίνας
16. Ο ανθρωπολογικός τύπος της αποανάπτυξης
17. πρόταση της αποανάπτυξης

Antifa # 45 και νέα έκδοση βιβλίου στη βιβλιοθήκη

megalo_45 exof_fischerΤο 45ο τεύχος του περιοδικού Antifa και η νέα τους έκδοση ¨η Συνέχεια των ελίτ¨του Fritz Fischer μόλις έφτασαν στα κουτιά της βιβλιοθήκης του καφενείου. Για να διαβάσετε τον πρόλογο του βιβλίου πατήστε εδώ

ΟΙ ΑΝΑΚΤΗΜΕΝΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ στη βιβλιοθήκη του καφενείου

eksofyllo gia net(1)Η πρώτη εκδοτική προσπάθεια του της αυτοδιαχειριζόμενης κοινότητας βιβλίου & εντύπου «Ακυβέρνητες Πολιτείες» σε συνεργασία με τις Εκδόσεις των Συναδέλφων.
Το βιβλίο αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές μελέτες για το κίνημα των κατειλημμένων επιχειρήσεων της Αργεντινής. Υπογράφει ο Αντρές Ρουτζέρι , συγγραφέας που παρακολούθησε στενά το κίνημα της εργατικής αυτοδιαχείρισης από το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2001 μέχρι και σήμερα.
Ευχαριστούμε θερμά τις Ακυβέρνητες Πολιτείες για την παραχώρηση 10 αντίτυπων του βιβλίου. Τα έσοδα από τις πωλήσεις προορίζονται για την άμεση οικονομική ενίσχυση του Μπεγιριού στην προσπάθειά του να ολοκληρώσει ομαλά το υπόλοιπο των υποχρεώσεών του μετά το κλείσιμο.
Η αλληλεγγύη το όπλο μας