ανακοίνωση του συνεταιρισμού ¨το ΚΙΒΩΤΙΟ¨ για την ίδρυση του πρώτου αυτοοργανωμένου ποδοσφαιρικού σωματείου στο Ρέθυμνο.

Να κάνουμε το Λίβα, αέρα ευνοϊκό.

14463026_1766745273609021_2255512036497436528_nΜε το σύνθημα «ΖΩΗ ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ» στο μυαλό, χαμογελάμε με περίσσια ικανοποίηση που άλλο ένα αυτοοργανωμένο εγχείρημα πραγματοποιεί τη δημόσια εμφάνισή του στο Ρέθυμνο. Για εμάς, τους εργαζόμενους-ες στο συνεταιρισμό ¨το Κιβώτιο¨ το ποδοσφαιρικό σωματείο Λίβας ήρθε για να καλύψει ένα πάγιο αίτημα χρόνων στο χώρου του αθλητισμού και πιο συγκεκριμένα του ποδοσφαίρου, αυτό της εκ νέου ανάδειξης των αξιών του ερασιτεχνικού αθλητισμού με γνώμονα την αυτοοργάνωση. Για τη φανέλα λοιπόν αλλά και για πολλά περισσότερα…
Με κίνητρο την αγάπη για το παιχνίδι, τον αντιφασισμό και την ισότητα, οι άνθρωποι του Λίβα ενώνουν τις φωνές τους, με όσες και όσους μάχονται ενάντια στη υποτίμηση και εμπορευματοποίηση των ζωών μας. Με στόχους την ελεύθερη κοινωνική άθληση, τον υγιή συναγωνισμό, τη στήριξη του οριζόντιου ερασιτεχνικού αθλητισμού, ο Λίβας διαφοροποιείται από το συμβατικό μοντέλο αθλητικού σωματείου–εργοστάσιο. Ενάντια στις μεθόδους χειραγώγησης και πελατικοποίησης της κοινωνίας που εφαρμόζονται στους αθλητικούς χώρους και τις εξέδρες τους, ο Λίβας προτάσσει την επανάκτηση της έννοιάς τους ως δημόσιοι χώροι, ώστε να αποτελέσουν σημεία συνάντησης, άθλησης, ζύμωσης και διασκέδασης. Για αυτό το λόγο και η στήριξή μας στην εκ νέου διεκδίκηση του γηπέδου της Σοχώρας πρέπει να θεωρείται δεδομένη.
Μέσα από τις υπάρχουσες δομές αυτοδιαχείρισης της πόλης και με τη βοήθεια δεκάδων αλληλέγγυων υποστηρικτών της ιδέας που ενσαρκώνει ο ΛΙΒΑΣ, δηλώνουμε ένα βροντερό “παρών” εντός και εκτός γραμμών του γηπέδου όπου κι αν βρίσκεται αυτό. Συμμετέχουμε στο διήμερο παρουσίασης της ομάδας Παρασκευή 23 και Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου. Στο χώρο του καφενείου μπορείτε να προμηθευτείτε τις πρώτες συλλεκτικές μπλούζες της ομάδας και τις κάρτες μέλους που αποτελούν τον βασικό πυλώνα αυτοχρηματοδότησης της ομάδας.
Φυσάμε και μεις λοιπόν με το Λίβα, για μια ακόμα εξερευνητική αποστολή προς τη γη της αυτοοργάνωσης.

Εργαζόμενοι –ες στο συνεταιρισμό “το Κιβώτιο”

The Halay Lamba sto Xalikouti…

13902625_1744786135804935_1663800836319353513_n

 

Ο συνεταιρισμός “το Κιβώτιο” καλωσορίζει τους “The Halay Lamba”, για μια βραδιά με έντονο ρυθμό και αρκετό groove πάντα με βάση μελωδίες της Ανατολής!
Θα τους απολαύσουμε την Τετάρτη 10 Αυγούστου στις 21:00.
Σας περιμένουμε!

 

Το Χαλικούτι και το Παράλογο

13686727_1734372386846310_4805489765045480584_nείναι γνωστό πως τα τελευταία 4 χρόνια λειτουργίας του καφενείου αν υπάρχει κάτι σίγουρο είναι τα last calls αυστηρά στη 01:00 π.μ

Ωστόσο η διαρκής διαπραγμάτευση με τους θαμώνες του μαγαζιού για μια πιθανή εξαίρεση/παρέκκλιση από την ανάλγητη αυτή στάση των εργαζομένων πάντα θα έχει το ενδιαφέρον της μιας και μας αναγκάζει να επιχειρηματολογήσουμε -όχι να παρακαλέσουμε (πολλές φορές ανοίγοντας τα καλά σφραγισμένα αμπάρια φαντασίας και σαγήνης).
Ο παρ άλογος επισκέπτης του περασμένου Σαββάτου δεν ήταν οπαδός της διαλεκτικής και δεν έχει αμπάρια!
Και αφού ήρθε αργά (γύρω στη 01:25) και δεν μπορούσαμε να τον εξυπηρετήσουμε , αποφάσισε να δοκιμάσει λίγο από όλα τα τραπέζια!
Με τη λεπτότητα που χαρακτηρίζει τη κομψή του ομορφιά έγλειψε μέχρι και το τελευταίο πιάτο πριν το σπάσει. Φαίνεται πως τα παξιμάδια λαδιού είναι η αδυναμία του γι αυτό την επόμενη φορά, αν θέλουμε να του προσφέρουμε κάτι, ξέρουμε.
Μετά από μια ώρα απουσίας και αφού περιηγήθηκε στο νυκτερινό Ρέθυμνο, μας ξαναεπισκέφτηκε αργά λίγο πριν το κλείσιμο , την ώρα που όλοι είχατε φύγει. Λίγο το χλιμίντρισμα. λίγο ο καλπασμός του και μια φωνή από πίσω που φώναζε “είναι αφηνιασμένο, τρέξτε να σωθείτε!” μας βρήκε κάπου σκαρφαλωμένους , να κοιτάμε το Παράλογο από ψηλά.
Τελικά είναι τόσο παράλογο να σερβίρεις μέχρι τη 01:00 ;

ΥΓ: η φωτο είναι αφιερωμένη σε όλους όσους ήταν εκεί και το μοιραστήκαμε!

Διημερο Στηριξης Για Τη Βιο.με

13567249_1730651513885064_5716759137276856405_n(1η Μερα): Θερινη Προβολη Στο Πεζοδρομο

Next Stop: Ουτοπία, α΄προβολή για το Ρέθυμνοντοκυμαντέρ για το κατειλημμένο εργοστάσιο της ΒιοΜε.
(91΄, ελλάδα -γερμανία, 2015, )

του Απόστολου Καρακάση

Σύνοψη : Όταν το εργοστάσιο της Βιομε κλείνε,ι η εργάτες του αποφασίζουν να κάνουν κάτι επαναστατικό για τα ελληνικά δεδομένα: να το καταλάβουν και να το λειτουργήσουν μόνοι της με τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας. Το εγχείρημά τους, εν μέσω κρίσης, εμπνέει διεθνώς την ώρα που η πρώην εργοδότρια παρακολουθεί έκπληκτη το εργοστάσιο να μετατρέπεται σε σύμβολο ααγώνα και αξιοπρέπειας.

Την προβολή θα ακολουθήσει διαδικτυακή συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Α. Καρακάση

το τρέιλερ:

https://www.youtube.com/watch?v=As81MHEDJ7A

Έκθεση ερασιτεχνικής φωτογραφίας #3 ΘΑΛΑΣΣΑ

13438963_1728948144055401_2281453091399265628_nΒγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.
Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα,
σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα,
τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός,
γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει
το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει
και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά.
Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη
της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι
το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη
με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων; —
το τραγικό παράπονο των πεθαμένων,
που σάβανό των έχουν τον ψυχρόν αφρό,
και κλαίν για ταις γυναίκες των, για τα παιδιά των,
και τους γονείς των, για την έρημη φωλιά των,
ενώ τους παραδέρνει πέλαγο πικρό,

σε βράχους και σε πέτραις κοφτεραίς τους σπρώχνει,
τους μπλέκει μες στα φύκια, τους τραβά, τους διώχνει,
κ’ εκείνοι τρέχουνε σαν νάσαν ζωντανοί
με ολάνοιχτα τα μάτια τρομαγμένα,
και με τα χέρια των άγρια, τεντωμένα,
από την αγωνία των την υστερνή.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων;—
το τραγικό παράπονο των πεθαμένων
που κοιμητήριο ποθούν χριστιανικό.
Τάφο, που συγγενείς με δάκρυα ραντίζουν,
και με λουλούδια χέρια προσφιλή στολίζουν,
και που ο ήλιος χύνει φως ζεστό κ’ ευσπλαγχνικό.

Τάφο, που ο πανάχραντος Σταυρός φυλάει,
που κάποτε κανένας ιερεύς θα παή
θυμίαμα να κάψη και να ‘πη ευχή.
Χήρα τον φέρνει που τον άνδρα της θυμάται
ή υιός, ή κάποτε και φίλος που λυπάται.
Τον πεθαμένο μνημονεύουν· και κοιμάται
πιο ήσυχα, συγχωρεμένη η ψυχή.

Κ.Π Καβάφης
(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)

ΟΙ ΡΟΜΠΕΝ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ

Αλληλεγγύη στους εργάτες του δεύτερου ανακτημένου εργοστασίου

«ένας ψίθυρος διατρέχει τον πλανήτη. Ένας ψίθυρος πως ένας άλλος τρόπος εργασίας είναι εφικτός: εργασία χωρίς αφεντικά. Τόσο δύσκολα τόσο απλά».

Στους καιρούς που ζούμε η αντίστασή μας δεν μπορεί να περιορίζεται σε ένα ΟΧΙ και στην καταγγελία των όσων βάρβαρων πολιτικών καταστρέφουν τις ζωές μας. Δίπλα σε αυτό το ηχηρό ΟΧΙ πρέπει και μπορούμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα μας επιτρέψουν όχι απλώς να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον αλλά σε μια ζωή με αξιοπρέπεια στο παρόν.

Στη δημιουργία αυτών των συνθηκών, συνθηκών μιας ζωής που δεν παραδίδεται στη μιζέρια και την κατάθλιψη της ανεργίας και της παραίτησης, έχουν προχωρήσει εδώ και τρεις μήνες οι Ρομπέν του Ξύλου. Εργάτες σε ένα ακμάζον έως το 2009 εργοστάσιο ξυλείας στην Ημαθία, είδαν τις ζωές του να καταστρέφονται στα χρόνια της κρίσης. Απλήρωτοι εδώ και 5 χρόνια ξεκίνησαν έναν αγώνα διεκδιδώντας το αυτονόητο: δουλειά για να ζήσουν. Ούτε τα αφεντικά, ούτε το σύστημα, ούτε καμιά κυβέρνηση μπόρεσαν ή θέλησαν να τους προσφέρουν το αυτονόητο.

Από το Γενάρη του 2016 λοιπόν προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας και κατάληψη του εργοστασίου με στόχο την αυτοδιεύθυνση και την αυτοδιαχείριση της παραγωγής. Εμπνευσμένοι από εκατοντάδες παραδείγματα αυτοδιαχείρισης στην Αργεντινή, από δεκάδες παραδείγματα στην Ευρώπη αλλά και από τη ΒΙΟΜΕ στην Ελλάδα, τολμάνε, διεκδικώντας στην πράξη τη δυνατότητα να ζήσουν, να ανοίξουν ένα δρόμο: το δρόμο της αυτοδιαχείρισης.

Σε αυτό το δρόμο βρίσκουν απέναντί τους τούς κατασταλτικούς μηχανισμούς της εξουσίας. Στις 21 Μάρτη μία πρωτοφανής, για τα δεδομένα του νομού Ημαθίας, αστυνομική επιχείρηση με παρουσία ΜΑΤ, εισαγγελέα και δικαστικού επιμελητή, προστατεύοντας τα συμφέροντα ενός ιδιώτη-προμηθευτή επέτρεψε την αρπαγή των πρώτων υλών από το εργοστάσιο. Πρώτες ύλες οι οποίες δικαιωματικά ανήκαν στους εργαζόμενους αφού η πρώην εταιρία (στην οποία συμμετείχε και ως επενδυτής ο συγκεκριμένος ιδιώτης) τους οφείλει δεδουλευμένα 700.000 ευρώ.

Οι δικαστικές αποφάσεις που προασπίζονται τα συμφέροντα ενός ιδιώτη έναντι των συμφερόντων των εργαζομένων, αποτελούν ένα ακόμα δείγμα της διολίσθησης του συστήματος στην εφαρμογή των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Απαιτούμε από την κυβέρνηση, που διακηρύσσει σε όλους τους τόνους τη βούλησή της για στήριξη των εργαζομένων και της «κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας», να το αποδείξει στην πράξη και όχι να παραμείνει στα λόγια.

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, ως συλλογικότητες που αγωνιζόμαστε στην πράξη για την αυτοδιαχείριση, ως κολεκτίβες εργασίας, δηλώνουμε ότι σε αυτόν το δρόμο οι Ρομπέν του Ξύλου, δεν είναι μόνοι τους. Όταν χτυπάνε έναν από μας, μάς χτυπάνε όλους. Στηρίζουμε με όλη τη δύναμη της αλληλεγγύης μας τον αγώνα των Ρομπέν του Ξύλου. Η αυτοδιαχείριση για μας δεν είναι κούφια λόγια και υποσχέσεις από τα πάνω, αλλά ένας δρόμος αγώνα των από κάτω για μια ζωή με αξιοπρέπεια εδώ και τώρα και ένα όραμα για μια κοινωνία χειραφετημένη. Μια κοινωνία και έναν κόσμο με ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

ΣΥΝ.ΑΛΛΟΙΣ, Γιουκάλι, Εκδόσεις των Συναδέλφων, Το Παγκάκι, Lacandona, Περιβολάκι, Συνεταιρισμός ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ (Χαλικούτι)

Απείθαρχος και αυτοοργανωμένος…

Εταιρίες, μίζες, ντόπες, στημένα, κλίκες, “ισχυροί” άνδρες, μπράβοι, ρουφιάνοι, σεκιουριτάδες, πελατειακές σχέσεις, πανάκριβα εισιτήρια, οπαδοί δίχως ίχνος συνείδησης, μαχαιρώματα, νεκροί. Ουδεμία σχέση έχουν τα παραπάνω με το ποδόσφαιρο που παίζαμε και θέλουμε να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε.

Οι εργαζόμενοι /ες στο συνεταιρισμό το Κιβώτιο δηλώνουμε φανς του Απείθαρχου Ιωαννίνων και έχουμε 10 σοβαρούς λόγους.
Ευχαριστούμε για το κασκόλ!

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΧΑΛΙΚΟΥΤΙ ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΦΛΕΒΑΡΗ , 19:00

12747482_1672715199678696_21555019851330282_oΠερισσότερο γνωστός μέσα από την κινηματική του δράση και το μεστό πολιτικό του λόγο, όπως αποτυπώνεται σε πλήθος κειμένων, ο Κώστας Σβόλης, ένα από τα ιδρυτικά μέλη του «Αυτόνομου Στεκιού», το οποίο λειτουργεί στα Εξάρχεια από το 1998, κάνει τα πρώτα, καθόλου αβέβαια, βήματά του στο χώρο της λογοτεχνίας με το μυθιστόρημα «Μαζί τους», που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2014 από τις «Εκδόσεις των Συναδέλφων».
περισσότερες πληροφορίες για το “Μαζί τους” στην πολύ ενδιαφέρουσα κριτική
http://www.hitandrun.gr/gia-mithistorima-tou-kosta-svoli-m…/

Προλάβετε!

έργο ψηφιακής ζωγραφικής στο Χαλικούτι σε περιορισμένα αντίτυπα

12716316_1671914929758723_8500640890123877747_oΦίλοι και φίλες,

εδώ και λίγες μέρες στο σημείο που τοποθετούμε το πολιτικό υλικό (βιβλιοθήκη) σας περιμένουν 50 αφίσες χωρίς κανένα αντίτιμο για να μοιραστούμε την αίσθηση του “ίπτασθαι οικειοθελώς”. Είναι μια συμβολική αναγνώριση της στήριξης που μας παρέχετε καθημερινά από την πρώτη μέρα λειτουργίας του συνεταιρισμού.
Ένα μεγάλο φιλί στον Μ.Α για την παραχώρηση του έργου του.
Μοιραστείτε και μοιράστε τη ελεύθερα.

εργαζόμενοι/ες στο συνεταιρισμό “το Κιβώτιο”