TsiknoΠέμπτη στη Χαλούμπα!

Αγαπητοί/ες,  οι εργαζόμενες/οι των δύο συνεργατικών ενώνουμε τις υπεργαλαξιακές συνεργατικές δυνάμεις υπό το νόστιμο γκρι της τσίκ νας που όλους μας συναρπάζει …
ψηθείτε για ψησίματα, για παραδοσιακά αποκριάτικα παιχνίδια και για βαψίματα στον πλανήτη Τζεπέττο από το μεσημέρι. Πιο νωρίς ή πιο αργά κάνουμε μια βόλτα από το νεοσύστατο μπακάλικο του Δικτύου Χωρίς Μεσάζοντες στην Καλλιθέα .

νέα κολεξιόν καθαριστικών της Βιο.Με

πάρε κό14708357_1776771215939760_493513046408208739_nσμε τη νέα κολεξιόν καθαριστικών της Βιο.Με!!!

και μεις όπως και η πρωτοβουλία αλληλεγγύης βιομε ηρακλείου δηλώνουμε απερίφραστα περήφανοι-ες που για τέταρτη συνεχή χρονιά διαθέτουμε από το χώρο του καφενείου και του αναγνωστήριου το χειμώνα τα προϊόντα εκκαθάρισης αφεντικών της βιομε…

γιατί να πάρεις καθαριστικό από τη βιομε ;;;

1. καθαρίζει αφεντικά
2. καθαρίζει αυθεντικά
3. καθαρίζει φυσικά
4. καθαρίζει τοπικά αλλά και γενικά
5. καθαρίζει…συνεργατικά
6. καθαρίζει φτηνά

Ίσως πολλοί να θεωρούσαν μέχρι τώρα πως αν δεν έχουν χημικά δεν κάνουν δουλειά όμως για ρίξτε μια ματιά στις νέες παραλαβές και τη διευρυμένη γκάμα της βιομε και …θα σας pc. Όσο για την τιμή μην σας παραξενεύει : είναι χαμηλή γιατί λείπει το κέρδος το αφεντικού…

Επιμένουμε συνεργατικά και στο θέμα της καθαριότητας που είναι η μισή αρχοντιά (η άλλη μισή ;)

animation για τα 4 χρόνια Χαλικούτι

14524971_1772370876379794_1321360561853939601_o

animation για τα 4 χρόνια Χαλικούτι ! Τα γυρίσματα έγιναν στο παλιό Στέκι Μεταναστών Ρεθύμνου- μια γενναία απόφαση της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στους Μετανάστες στις αρχές του αιώνα που διανύουμε… Ευχαριστούμε από καρδιάς το crew Μπουρμπουριστοί Χοχλιοί του Πάνθηρα που υλοποίησε ένα τόσο απαιτητικό πρότζεκτ . 7-8 του Οκτώβρη λοιπόν σας περιμένουμε για να ανοίξουμε και πάλι το Κιβώτιο.

 

Η Αλίκη είχε αρχίσει να βαριέται έτσι που καθόταν πάνω στο χορτάρι… και είπε να περάσει από τον πεζόδρομο

To Χαλικούτι παρουσιάζει την  Θεατρική Ομάδα Τσόκαρα και το έργο :

13680227_1742901889326693_2837407620246680962_oεμπνευσμένο από την Αλίκη στη Xώρα των Θαυμάτων του LewisCarroll

Μια παράσταση για την Φαντασία, την Ενηλικίωση και την Απελευθέρωση απόκάθε μορφή καταπίεσης.

Η Αλίκη με οδηγό και σύμμαχο την παιδική της φαντασία, ταξιδεύει σε εναν κόσμο που ακροβατεί μεταξύ παράλογου και θαυμαστού. Σε εναν κόσμο όπου όλα μπορούν να συμβούν.
Τι συμβαίνει όταν ένα παιδί συναντιέται με τον κόσμο των μεγάλων; Πόσα φλιτζάνια με τσάι χρειάζονται για να μπορέσεις να σταματήσεις το Χρόνο; Πόσα αναπάντητα ερωτήματα χωράνε σε ένα ταξίδι στην Χώρα των Θαυμάτων;
Η Αλίκη περιπλανάται στη Χώρα των δικών της θαυμάτων και αξιοποιεί αυτό που ο καθένας διαθέτει αλλά συχνά λησμονεί: την εσωτερική δύναμη της φαντασίας που απελευθερώνει από κάθε μορφή καταπίεσης.
Και τέλος έρχεται να μας θυμήσει ότι ακόμα κι όταν κανείς βαριέται και δεν έχει τίποτα να κάνει, δεν είναι ποτέ μόνος!

Με ζωντανή μουσική, χειροποίητες κούκλες, εικονικές ψευδαισθήσεις και τεχνικές σωματικού θεάτρου, δημιουργούμε την παράσταση μπροστά στα μάτια σας και σας καλούμε να ταξιδέψετε μαζί μας σε μέρη που ίσως δεν έχετε ακόμη φανταστεί!

Σκηνοθεσία: Ομάδα Τσόκαρα
Μετάφραση – Δραματουργική Επεξεργασία: Μελίσσα Κωτσάκη, Άρτεμις Φλέσσα
Πρωτότυπη Μουσική: Θάνος Κοσμίδης (από τους BurgerProject)
Σκηνικά – Κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα
Σχεδιασμός αφίσας: Θεόδωρος Κωβαίος
Βίντεο: Κωνσταντίνος Φραγκούλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κέλλυ Παπαδοπούλου
Βοηθός Ενδυματολόγου: Μαρία Γεωργιάδου
Παραγωγή: Ομάδα Τσόκαρα / Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Αντανακλάσεις»

΄Επος Γελοίον: οι τσιριτσάντσουλες για 2η χρονιά στον πεζόδρομο!

tsiriΜετά τις μαγικές θεατρικές βραδιές του περσινού καλοκαιριού στον πεζόδρομο, οι δράστες επιστρέφουν στο Χαλικούτι με μια παράσταση εμπνευσμένη από την παράδοση των τροβαδούρων.

Υπόθεση:
Όταν η αδικία έγινε θεσμός, ο Τσίρης πρόγονος, για να μην τον πνίξει το κλάμα, άρχισε να γελά και προσπαθεί να κάνει και τους συνανθρώπους του να γελούν. Αν και συχνά αυτοί που τον βλέπουν αντί να γελούν κλαίνε. Ίσως γιατί καταλαβαίνουν πως η μάσκα του κωμικού είναι φτιαγμένη από τα συντρίμμια της αδικίας.

Λίγα λόγια ακόμη…

Εμπνευσμένοι από την παράδοση των τροβαδούρων, μέσα από τραγούδια κι ιστορίες, οι Τσιριτσάντσουλες αφηγούμαστε την ιστορία του γένους μας: των τρελών, των κωμικών, των παλιάτσων, των γελωτοποιών. Ατάκτως στρατευμένοι καλλιτέχνες του λαϊκού θεάτρου, αντλούμε το υλικό μας από τους μύθους και τις παραδόσεις του λαού για να μιλήσουμε για την αιώνια πάλη του δικαίου με το άδικο και την προσδοκία των λαών για μια ζωή με ελευθερία και δικαιοσύνη

Το Χαλικούτι και το Παράλογο

13686727_1734372386846310_4805489765045480584_nείναι γνωστό πως τα τελευταία 4 χρόνια λειτουργίας του καφενείου αν υπάρχει κάτι σίγουρο είναι τα last calls αυστηρά στη 01:00 π.μ

Ωστόσο η διαρκής διαπραγμάτευση με τους θαμώνες του μαγαζιού για μια πιθανή εξαίρεση/παρέκκλιση από την ανάλγητη αυτή στάση των εργαζομένων πάντα θα έχει το ενδιαφέρον της μιας και μας αναγκάζει να επιχειρηματολογήσουμε -όχι να παρακαλέσουμε (πολλές φορές ανοίγοντας τα καλά σφραγισμένα αμπάρια φαντασίας και σαγήνης).
Ο παρ άλογος επισκέπτης του περασμένου Σαββάτου δεν ήταν οπαδός της διαλεκτικής και δεν έχει αμπάρια!
Και αφού ήρθε αργά (γύρω στη 01:25) και δεν μπορούσαμε να τον εξυπηρετήσουμε , αποφάσισε να δοκιμάσει λίγο από όλα τα τραπέζια!
Με τη λεπτότητα που χαρακτηρίζει τη κομψή του ομορφιά έγλειψε μέχρι και το τελευταίο πιάτο πριν το σπάσει. Φαίνεται πως τα παξιμάδια λαδιού είναι η αδυναμία του γι αυτό την επόμενη φορά, αν θέλουμε να του προσφέρουμε κάτι, ξέρουμε.
Μετά από μια ώρα απουσίας και αφού περιηγήθηκε στο νυκτερινό Ρέθυμνο, μας ξαναεπισκέφτηκε αργά λίγο πριν το κλείσιμο , την ώρα που όλοι είχατε φύγει. Λίγο το χλιμίντρισμα. λίγο ο καλπασμός του και μια φωνή από πίσω που φώναζε “είναι αφηνιασμένο, τρέξτε να σωθείτε!” μας βρήκε κάπου σκαρφαλωμένους , να κοιτάμε το Παράλογο από ψηλά.
Τελικά είναι τόσο παράλογο να σερβίρεις μέχρι τη 01:00 ;

ΥΓ: η φωτο είναι αφιερωμένη σε όλους όσους ήταν εκεί και το μοιραστήκαμε!

Έκθεση ερασιτεχνικής φωτογραφίας #3 ΘΑΛΑΣΣΑ

13438963_1728948144055401_2281453091399265628_nΒγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

Φέρνει μηνύματα εις ταις ψυχαίς δροσάτα
η μελωδία της. Τα περασμένα νειάτα
θυμίζει χωρίς πίκρα και χωρίς καϋμό.
Οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε,
αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε
μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Και σαν κυττάζεις την υγρή της πεδιάδα,
σαν βλέπεις την απέραντή της πρασινάδα,
τον κάμπο της πούναι κοντά και τόσο μακρυνός,
γεμάτος με λουλούδια κίτρινα που σπέρνει
το φως σαν κηπουρός, χαρά σε παίρνει
και σε μεθά, και σε υψώνει την καρδιά.
Κι αν ήσαι νέος, μες σταις φλέβες σου θα τρέξη
της θάλασσας ο πόθος· θα σε ’πη μια λέξι
το κύμα απ’ τον έρωτά του, και θα βρέξη
με μυστική τον έρωτά σου μυρωδιά.

Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων; —
το τραγικό παράπονο των πεθαμένων,
που σάβανό των έχουν τον ψυχρόν αφρό,
και κλαίν για ταις γυναίκες των, για τα παιδιά των,
και τους γονείς των, για την έρημη φωλιά των,
ενώ τους παραδέρνει πέλαγο πικρό,

σε βράχους και σε πέτραις κοφτεραίς τους σπρώχνει,
τους μπλέκει μες στα φύκια, τους τραβά, τους διώχνει,
κ’ εκείνοι τρέχουνε σαν νάσαν ζωντανοί
με ολάνοιχτα τα μάτια τρομαγμένα,
και με τα χέρια των άγρια, τεντωμένα,
από την αγωνία των την υστερνή.

Τραγούδι είναι, ή παράπονο πνιγμένων;—
το τραγικό παράπονο των πεθαμένων
που κοιμητήριο ποθούν χριστιανικό.
Τάφο, που συγγενείς με δάκρυα ραντίζουν,
και με λουλούδια χέρια προσφιλή στολίζουν,
και που ο ήλιος χύνει φως ζεστό κ’ ευσπλαγχνικό.

Τάφο, που ο πανάχραντος Σταυρός φυλάει,
που κάποτε κανένας ιερεύς θα παή
θυμίαμα να κάψη και να ‘πη ευχή.
Χήρα τον φέρνει που τον άνδρα της θυμάται
ή υιός, ή κάποτε και φίλος που λυπάται.
Τον πεθαμένο μνημονεύουν· και κοιμάται
πιο ήσυχα, συγχωρεμένη η ψυχή.

Κ.Π Καβάφης
(Από τα Αποκηρυγμένα, Ίκαρος 1983)

έκθεση Φωτογραφίας #1 ΣΚουριΑ

Σκουριά στους τοίχους του καφενείου , φίλοι και φίλες τα εγκαίνια της πολυθεματικής έκθεσης φωτογραφίας μόλις ξεκίνησαν!
Ενημερωθείτε για το πως μπορείτε να συμμετάσχετε στην επόμενη θεματική, “Οχήματα παλαιά”, για το νόημα της πολυθεματικής έκθεσης και ακούστε τους φίλους μουσικούς κατά το βραδάκι.

13319990_1719331185017097_7375673737792756427_n

ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΩΝ ΕΚΘΕΣΕΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ μετά μουσικής

13319984_1718561261760756_8914028048739387143_nΤην Κυριακή 5/6/2016 οι εργαζόμενες /οι του συνεταιρισμού «το Κιβώτιο» σας προσκαλούν στα εγκαίνια μιας πολυθεματικής έκθεσης φωτογραφίας μακράς διάρκειας. Η ιδέα μας έχει ως εξής: για 10 ημέρες θα κοσμούν τους τοιχους του Χαλικουτίου 10 φωτογραφίες με συγκεκρμένη θεματική , ενώ ταυτόχρονα θα ανακοινώνεται η θεματική που θα ακολουθήσει ώστε να υπάρχει επαρκής χρόνος προετοιμασίας για όσους επιθυμούν να εκθέσουν τα έργα τους. Όλοι μπορούν να συμμετέχουν είτε με την προσκόμιση φωτογραφίας (σε ψηφιακη μορφή , εμείς θα αναλαμβάνουμε την εκτύπωση) , είτε με προτάσεις για επόμενες θεματικές. Επιθυμία και στόχος μας είναι να υπάρξει συμμετοχή ώστε να υπερβούμε τόσο το όριο των 10 ημερών της κάθε θεματικής όσο και τη συνολική διάρκεια της έκθεσης.
Θέλουμε λοιπόν να συνδράμουμε με ακόμα μια προσπάθεια για ουσιώδη κοινωνική ζύμωση , αυτή τη φορά μέσα από πράξεις προσωπικής έκφρασης. Αγωνιζόμαστε ώστε το Χαλικούτι εκτός από χώρος ισότιμης εργασίας με οριζόντια δομή , να αποτελεί και μέρος ανταλλαγής σκέψεων και απόψεων, έκφρασης και σύμπραξης. Όπως εναντιωνόμαστε στο μοντέλο του σύγχρονου εργαζόμενου-σκλάβου , είμαστε και αντίθετοι με το ισχύον ανθρωπολογικό πρότυπο του άβουλου και κοινωνικά ανέκφραστου υποκειμένου. Εξάλλου η κοινωνία που οραματιζόμαστε και για την οποία παλεύουμε , δεν βασίζεται στις έννοιες του κέρδους , της κατανάλωσης και του ατομικισμού , αλλά στην κουλτούρα της δημιουργικής συνεργασίας και στην ανάδειξη των προσωπικών δεξιοτήτων με σταθερό παρανομαστή τη συλλογική ευζωία και εξέλιξη.
————————————————————————-
Αρχή λοιπόν γίνεται με τη θεματική «Σκουριά» , ενώ στις 15/6 θα πάρει τη σκυτάλη για τη συνέχεια της έκθεσης η θεματική «Οχήματα παλαιά». Ανυπομονούμε λοιπόν , όπως προείπαμε , για συμμετοχή τόσο με φωτογραφίες όσο και με προτάσεις για νέες θεματικές ώστε να ολοκληρώσουμε μαζί άλλη μια προσπάθεια για κοινωνική χειραφέτηση/έκφραση από τα κάτω , τοποθετώντας στην αιχμή του βέλους-αυτή τη φορά- τα καλλιτεχνικά μας ένστινκτα.
Είμαστε όλοι καλλιτέχνες , οργισμένοι , τρυφεροί και θεομπαίχτες.

Εργαζόμενοι/ες στο συνεταιρισμό «το Κιβώτιο»

Υ.Γ: προσκομίστε τις φωτογραφίες σας ψηφιακά είτε στο χώρο του καφενείου είτε στο xalikouti@gmail.com σε εκτυπώσιμη ανάλυση

ΟΙ ΡΟΜΠΕΝ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ

Αλληλεγγύη στους εργάτες του δεύτερου ανακτημένου εργοστασίου

«ένας ψίθυρος διατρέχει τον πλανήτη. Ένας ψίθυρος πως ένας άλλος τρόπος εργασίας είναι εφικτός: εργασία χωρίς αφεντικά. Τόσο δύσκολα τόσο απλά».

Στους καιρούς που ζούμε η αντίστασή μας δεν μπορεί να περιορίζεται σε ένα ΟΧΙ και στην καταγγελία των όσων βάρβαρων πολιτικών καταστρέφουν τις ζωές μας. Δίπλα σε αυτό το ηχηρό ΟΧΙ πρέπει και μπορούμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες εκείνες που θα μας επιτρέψουν όχι απλώς να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον αλλά σε μια ζωή με αξιοπρέπεια στο παρόν.

Στη δημιουργία αυτών των συνθηκών, συνθηκών μιας ζωής που δεν παραδίδεται στη μιζέρια και την κατάθλιψη της ανεργίας και της παραίτησης, έχουν προχωρήσει εδώ και τρεις μήνες οι Ρομπέν του Ξύλου. Εργάτες σε ένα ακμάζον έως το 2009 εργοστάσιο ξυλείας στην Ημαθία, είδαν τις ζωές του να καταστρέφονται στα χρόνια της κρίσης. Απλήρωτοι εδώ και 5 χρόνια ξεκίνησαν έναν αγώνα διεκδιδώντας το αυτονόητο: δουλειά για να ζήσουν. Ούτε τα αφεντικά, ούτε το σύστημα, ούτε καμιά κυβέρνηση μπόρεσαν ή θέλησαν να τους προσφέρουν το αυτονόητο.

Από το Γενάρη του 2016 λοιπόν προχώρησαν σε επίσχεση εργασίας και κατάληψη του εργοστασίου με στόχο την αυτοδιεύθυνση και την αυτοδιαχείριση της παραγωγής. Εμπνευσμένοι από εκατοντάδες παραδείγματα αυτοδιαχείρισης στην Αργεντινή, από δεκάδες παραδείγματα στην Ευρώπη αλλά και από τη ΒΙΟΜΕ στην Ελλάδα, τολμάνε, διεκδικώντας στην πράξη τη δυνατότητα να ζήσουν, να ανοίξουν ένα δρόμο: το δρόμο της αυτοδιαχείρισης.

Σε αυτό το δρόμο βρίσκουν απέναντί τους τούς κατασταλτικούς μηχανισμούς της εξουσίας. Στις 21 Μάρτη μία πρωτοφανής, για τα δεδομένα του νομού Ημαθίας, αστυνομική επιχείρηση με παρουσία ΜΑΤ, εισαγγελέα και δικαστικού επιμελητή, προστατεύοντας τα συμφέροντα ενός ιδιώτη-προμηθευτή επέτρεψε την αρπαγή των πρώτων υλών από το εργοστάσιο. Πρώτες ύλες οι οποίες δικαιωματικά ανήκαν στους εργαζόμενους αφού η πρώην εταιρία (στην οποία συμμετείχε και ως επενδυτής ο συγκεκριμένος ιδιώτης) τους οφείλει δεδουλευμένα 700.000 ευρώ.

Οι δικαστικές αποφάσεις που προασπίζονται τα συμφέροντα ενός ιδιώτη έναντι των συμφερόντων των εργαζομένων, αποτελούν ένα ακόμα δείγμα της διολίσθησης του συστήματος στην εφαρμογή των πιο ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Απαιτούμε από την κυβέρνηση, που διακηρύσσει σε όλους τους τόνους τη βούλησή της για στήριξη των εργαζομένων και της «κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας», να το αποδείξει στην πράξη και όχι να παραμείνει στα λόγια.

Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, ως συλλογικότητες που αγωνιζόμαστε στην πράξη για την αυτοδιαχείριση, ως κολεκτίβες εργασίας, δηλώνουμε ότι σε αυτόν το δρόμο οι Ρομπέν του Ξύλου, δεν είναι μόνοι τους. Όταν χτυπάνε έναν από μας, μάς χτυπάνε όλους. Στηρίζουμε με όλη τη δύναμη της αλληλεγγύης μας τον αγώνα των Ρομπέν του Ξύλου. Η αυτοδιαχείριση για μας δεν είναι κούφια λόγια και υποσχέσεις από τα πάνω, αλλά ένας δρόμος αγώνα των από κάτω για μια ζωή με αξιοπρέπεια εδώ και τώρα και ένα όραμα για μια κοινωνία χειραφετημένη. Μια κοινωνία και έναν κόσμο με ελευθερία, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.

ΣΥΝ.ΑΛΛΟΙΣ, Γιουκάλι, Εκδόσεις των Συναδέλφων, Το Παγκάκι, Lacandona, Περιβολάκι, Συνεταιρισμός ΤΟ ΚΙΒΩΤΙΟ (Χαλικούτι)